حسابرسی اداری

Smart boss + smart employee = profit

رییس باهوش + کارمند باهوش = سود

Smart boss + dumb employee = production

رییس باهوش + کارمند خنگ = تولید

Dumb boss + smart employee = promotion

رییس خنگ + کارمند باهوش = ترفیع

Dumb boss + dumb employee = overtime

رییس خنگ + کارمند خنگ = اضافه کاری

SHOPPING MATH

ریاضیات خرید کردن

A man will pay $2 for a $1 item he needs.

یک مرد بابت یک کالای ۱ دلاری که نیاز دارد ۲ دلار می پردازد

A woman will pay $1 for a $2 item that she doesn’t need.

یک زن بابت یک کالای ۲ دلاری که نیاز ندارد ۱ دلار می پردازد

GENERAL EQUATIONS & STATISTICS

آمار و برابری عمومی

A woman worries about the future until she gets a husband..

یک زن نگران آینده است تا زمانی که شوهر کند

A man never worries about the future until he gets a wife.

یک مرد هرگز نگران آینده نیست تا زمانی که زن بگیرد

A successful man is one who makes more money than his wife can spend.

یک مرد موفق مردیست که درآمدش بیشتر از مبلغی باشد که زنش خرج می کند

A successful woman is one who can find such a man.

یک زن موفق زنیست که بتواند چنین مردی را پیدا کند

HAPPINESS

شادمانی

To be happy with a man, you must understand him a lot and love him a little.

برای اینکه با یک مرد شاد باشید باید او را کاملا درک کنید و کمی دوست داشته باشید

To be happy with a woman, you must love her a lot and not try to understand her at all.

برای اینکه با یک زن شاد باشید باید او را کاملا دوست داشته باشید و اصلا سعی نکنید که او را درک کنید

LONGEVITY

طول عمر

Married men live longer than single men do, but married men are a lot more willing to die.

مردان متاهل بیشتر از مردان مجرد عمر می کنند در عوض مردان متاهل بیشتر آرزوی مرگ می کنند

PROPENSITY TO CHANGE

گرایش به تغییر

A woman marries a man expecting he will change, but he doesn’t.

زمانی که یک زن  با مردی ازدواج می کند انتظار دارد که او تغییر کند ولی اینگونه نمی شود

A man marries a woman expecting that she won’t change, and she does..

زمانی که یک مرد با زنی ازدواج می کند می خواهد که آن زن تغییر نکند ولی او تغییر می کند

DISCUSSION TECHNIQUE

ادبیات گفتگو

A woman has the last word in any argument.

یک زن در بحث حرف آخر را می زند

Anything a man says after that is the beginning of a new argument.

بعد از آن، هر حرفی که مرد بزند، شروع یک بحث جدید است

SEND THIS TO A SMART WOMAN WHO NEEDS A LAUGH AND TO THE SMART GUYS YOU KNOW CAN HANDLE IT

این متن را برای یک زن باهوش که به خنده نیاز دارد و مردان باهوشی که میدانید می توانند آن را هضم کنند، بفرستید

خلاصه نمی‏کند تا هفت «سلام» آسمانی از معجزه بیان، نص قرآن به سرای سینه‏اش میهمان شود؛ میهمانی که در سنت ایرانی ـ اسلامی، بالانشین رواق سینه‏هاست:
«سَلامٌ قَوْلاً مِنْ رَبِّ رَحیمٍ»
درودی است که از جانب بی‏همتا خداوند، ارسال می‏شود؛ بی‏آنکه واسطه‏ای پیام‏آور این محبت باشد.
«سَلامٌ هِیَ حَتّی مَطْلَعِ الْفَجْرِ»
برکت و سلام در پرده شب‏هایی است که به بیداری دل، زنده می‏داریم تا تولد سپیده، افق را چراغانی کند.
«سَلامٌ عَلی نُوحٍ فِی الْعالَمینَ»
«سلام» و «رحمت» خداوند جاری است تابنده بر نوح؛ او که سکان کشتی رسالت را رو به سمت ساحل توحید، به دست گرفت.
«سَلامٌ عَلی إِبْراهیمَ»
و ابراهیم که برای شکستن شرک، مجسمه‏های سنگی را تبر زد.
«سَلامٌ عَلی مُوسی وَ هارُونَ»
و موسی که از کفر و بهانه‏های بنی‏اسرائیل، نبوتش را به ستوه نیامد و هارون که حق برادری را به جای آورد.
«سَلامٌ عَلی آلِ یاسینَ وَ سَلامٌ عَلَی الْمُرْسَلینَ»
«سلام» و «رحمت» خداوند بر «آل یاسین» و جامعه انبیا، رسولان حقیقت که امانتدار الهام الهی بودند تا فطرت پرستش را از حوالی لانه بت‏ها و بیراهه مکاتب و جهل و خرافات دور سازند.

ببخشید که تو این چند وقت نتونستم سایت رو آپ کنم( البته علت مشغله بسیار زیادی از جمله برگزاری همایش دانشگاههای باز و دو سه تا پروژه بزرگ و امتحانات و … هست)

جاتون خالی تو این تعطیلات قسمت شد رفتیم مشهد مقدس.

چه حال و هوائی داشت.

انگار سرمای شدید و یخبندان و هوای ۱۱ درجه زیر صفر باعث گرمتر شده حس و حال مشهد تو این چند روز شده بود آخه: ” هزار بادیه ســهل اسـت با وجود تو رفتن .”

تو این چند روز اونجا پر بود از دسته های عزاداری . واقعا زیاد بودن . حتی تو کوچه ها هم بودن . جالب اینجا بود که اکثرشون هم از شهرهای دیگه بودن . بیشترشونم هموطنای آذری بودن . خلاصه واقعا باید می دیدین که تو اون هوای وحشتناک سرد چطور دسته های عزاداری از ساعت ۶ صبح ! تا شب به عشق اهل بیت ، عزاداری می کردن .(  در شرایط عادی نمی شد بیشتر از ۳۰ دقیقه سرمای بیرون رو تحمل کرد! )

روضه هایی که خونده می شد هم  خیلی جانسوز بود .  بخصوص اونجائی که خطاب به امام حسن (ع) می گفتند : آخر یه روز شیعه برات حرم می سازه / حرم برا تو شه کرم می سازه . آخر برات یه گنبد طلا می سازیم / شبیه گنبد امام رضا می سازیم….خلاصه بدجوری آتیش گرفتم از غربت امام مجتبی (ع) .

حسابی اونجا به یاد همه شما دوستان بودم

ان شاء الله سال تحویلم همگی خدمت آقا مشرف شیم .

این واژه ها که هیئت انسان گرفته اند

تنها برای دیدن تو جان گرفته اند

تنها نه واژه ها که جهانی به نام تو

عاشق شدند و راه بیابان گرفته اند

این ابرها هر چه نباریده بر زمین

از چشم های سبز تو باران گرفته اند

تنها نه صید چشم تو هستند آهوان

این چشمها پلنگ فراوان گرفته اند

تنها برای دیدن رویت مسافرند

این عاشقان که راه خراسان گرفته اند

دنبال واژه ای که بتونه بهت بگه دوستت دارم ولی هنوز  پیداش نکرده ام ….

ولی تو به پای هنوز های من صبر نمی کنی…

تو میروی …. میروی……..

و یا شاید هم سالهاست که صبر نکرده ای و رفته ای …..

و من دوستت دارم هنوز

راستش چند وقتی هست که خسته شدم.

خسته شدم از این همه دروغ !!!

دروغ هائی که اونقدر بزرگه که درک واقعیت از درون اون دروغ برای کسائی که زیاد تو گود نیستن خیلی سخته.

و از همه این دروغ ها بدتر هم ، پذیرش این دورغ ها توسط خیل عظیم قشر دانشجوی ماست.

نمی دونم منظور منو متوجه شدید یا نه؟؟؟؟

آره منظورم همون دروغ ” تقلب در انتخابات ”  هست که توسط کسانی مطرح شد که شاید گفتن این حرف از زبان این افراد خیلی دور از انتظار بود.

من که اصلاً فکرشو نمی کردم

نمیدونم چی شد که این آقایون یه دفعه به فکر این افتادن که یه همچین دروغی اون هم به این بزرگی از خودشون بگن؟؟؟  خوب آخه همین آقایون بودن که تا دیروز می گفتن وقتی مشارکت بالای ۸۰ درصد بره دیگه امکان تقلب توش صفر درصد میشه.

ولی یه چیز رو خیلی خوب میدونم  و اون  قصد و نیت این آقایون از بیان یه همچین  دروغی  ( خوب شما هم شاید بدونی قضیه چیه).  خوب اگه جناب موسوی با این همه سابقه در باطن هم معتقد باشه که تقلب شده  اون وقته که دیگه من و شما باید شک کنیم بین این که جناب موسوی همون موسوی نخست وزیره یا اینکه یه شخصه دیگه ای که از از فضا آورده شده و تاکنون هم اصلن در انتخابات شرکت نداشته

دوست عزیز میدونی علت این که یه عده افراد به خودشون این اجازه رو میدن که خیلی راحت بیان و دانشجو و قشر جوان ما رو پله ترقی و دستیابی به هر هدفی که خودشون بخوان برای خودشون می کنن چیه؟؟؟ ( ممنون میشم از نظرات و ایده های شما در بخش نظرات مطلع شم)

خوب طبق معمول من هر موقع به مشکل می خورم علت رو تو عدم اگاهی جستجو می کنم. الان هم همینطوره

خوب می رسیم به اینکه چه کسی توجیه نبوده  و چه کسی هم مقصر این عدم آگاهی بوده

خوب اگه کمی دقت کنیم می بینیم که اکثر مردمی که تو خیابونها ریخته بودن و شعار میدادن یا هم کلاسی من و شما بودن و یا همسایه من و شما

خوب این مردم چی می گفتن؟؟؟؟؟

این مردم بهشون اینطور القاء شده بود که حقتون رو خوردن و باید این حق رو بگیرین

خوب شما یا من باشی چی کار می کنی؟؟؟؟؟

وقتی متوجه شید که حقتون رو خوردن و دارن راست راست میگردن و حال می کن؟؟؟؟

مگه به غیر از این کاری می کنین که مردم تو این چند وقت کردن؟؟؟؟

اشتباه نکن!! من اصلاً قصد ندارم این اعتراضات و اغتشاشات رو تائید کنم. اتفاقاً با کلیت اعتراضات و اغتشاشات که به عنوان تقلب در انتخابات برگزار شده شدیداً مخالفم

اما قصد من از طرح این موضوع اینه که ما چرا همیشه دیگران رو مقصر میدونیم؟؟؟؟؟

خوب اگه مردم ما بدونن که آقایون از بیان دروغ تقلب قصد اصلیشون چیه فکر میکردید باز همچین فضاحتی هم به بار می آمد؟

خوب معلوم شد که ماها کوتاهی کردیم. من و شمائی که میدونستیم که تقلبی در کار نبوده و اینو نتونستیم خوب تو جامعه جا بندازیم. منظورم فقط من و یا شما نیست. بلکه تمام کسائی هست که می تونستن به نوعی موثر باشن مثل صدا و سیما و یا هر رسانه دیگه ای. چرا نباید نسل جوان ما به صدا و سیمای خودش اعتماد داشته باشه و بره  منبع موثقش بشه بنگاه های صهیونیستی مثل بی بی سی و ….

خوب زیاد سرتون درد نمی آرم.

حرف آخر: فکر می کنین وظیفه ما تو شرایط فعلی چیه؟؟؟؟

مگه به غیر از اینه که کمک کنیم که جناب موسوی  از این فضاحتی که بار آورده بیرون بیاد؟( خوب اینو خود جناب موسوی هم میخواد اما نمیدونه چطور باید از این منجلاب و فتنه بیرون بیاد و از این بیشتر خار و ذلیل نشه)

خوب این کمک مگه میتونه به غیر از این باشه که هر کجا هستیم بشینیم با خود طرفدارای جناب موسوی صحبتی داشته باشیم تا توجیه شن؟؟؟( البته کسائی که توجیه نمی شن رو دیگه نمیشه کاری کرد که فکر می کنم آدم نادان خیلی کم داریم و اکثرا هم توجیه خواهن شد)

 خوب وقتی اونها توجیه شن قطعاً جناب موسوی هم از خواب بیرون میاد چرا که به قول مقام معظم رهبری ” جنس موسوی با منافقین فرق میکنه”

بیائید کمک کنیم تا جناب موسوی همون موسوی دهه ۶۰ شه که حاظر بود از تمام متعلقات خودش بخاطر ملت و مردم دست بکشه و نه موسوی ۱۵/۱/۸۸ تا ۲۷/۷/۸۸ که حاظره به خاطر منافع شخصی منافع ملت و نظام رو له کنه

بیائین کمک کنین تا باز موسوی همون موسوی نخست وزیر محبوب جنگ ما شه  و همه بهش افتخار کنیم و نگذاریم تا این سرمایه عظیم انقلاب جای پای منافقین و بنی صدر بگذارد

روی ماه خدا رو در هر کجا که هستی عاشقانه ببوس.

منتظر نظرات ارزشمند شما هستم.

 بنده حقیر رو هم در هنگام افطار از دعای خودتون بی بهره نگذارید

خوب در قسمت اول و دوم خاطرات سفر حج سال گذشته اتفاقات پدیده آمده از قبل از سفر و همچنین شهر مدینه النبی را گفتم و در قسمت آخر هم قصد دارم تا به حوادث بعد از مدینه اشاره کنم:

میقات در لغت به معنای وعده گاه است، ولی در اصطلاح رایج به محلی گفته می‌شود که در آن زائران خانه خدا به قصد انجام حج محرم می‌شوند.

مسجد شجره در حومه مدینه یکی از میقات‌های چندگانه است و زائرانی که به قصد حج عمره مفرده یا تمتع از مدینه بسوی مکه عازمند در این میقات محرم می‌شوند محلی است که پیامبر اسلام در حجه‌الوداع در آن محرم شدند. و همچنین ایرانیان از این مکان  محرم می شوند.

عصرگاه روز موعود در جمع کاروانیان عازم میقات ولوله‌ای است، هرکس مهیای آماده شدن برای احرام بستن است و چون تمام تعلقات مادی باید به کناری گذاشته شود دوتکه حوله یا پارچه سفید پاک در دسترس می‌ماند و مابقی تعلقات به کناری گذاشته می‌شود تا همراه بارهای زائران حمل شوند.

عصرگاه روز موعود در جمع کاروانیان عازم میقات ولوله‌ای است، هرکس مهیای آماده شدن برای احرام بستن است و چون تمام تعلقات مادی باید به کناری گذاشته شود دوتکه حوله یا پارچه سفید پاک در دسترس می‌ماند و مابقی تعلقات به کناری گذاشته می‌شود تا همراه بارهای زائران حمل شوند.

حوالی ساعت ۷ بعد از ظهر به مسجد شجره رسیدیم، با رسیدن و رفتن به داخل مسجد، از هوای داخل مسجد و درختان موجود در مسجد همگی متعجب شدیم. در وسط بیابان و در روزی که دمای هوا در حدود ۵۳ در جه سانتگراد بود، هوای بسیار خنک و دلپذیری را حس میکردی .

نماز مغرب را به امامت امام جماعت وهابی و نماز عشاء نیز به امامت  نماینده بعثه مقام معظم رهبری در مدینه  خواندیم  وقتی به محوطه مسجد شجره می رسیم غلغله می‌شود، برخی اضطراب از احرام دارند و برخی نگرانی از اعمال.

این گام تمرینی برای کنده شدن از زندگی است و آنها که عمیق فکر می‌کنند اضطرابشان بیشتر است و آنها که بازهم عمیق فکر می‌کنند درافکارشان صحنه‌های عمیق‌تری تصویر می‌کنند، صحنه‌هایی از کنده شدن نهایی از دنیا.

در میقات جامه‌ها کنده می‌شوند و علایق دنیوی به کناری ریخته و با لبیک گفتن که اصطلاحا “تلبیه” نامیده می‌شود، زائران محرم می‌شوند و چون محرم شدند تا روزی که در جامه احرامند بسیاری از حلالها برایشان حرام می‌شود.

زائران محرم نمی‌توانند از جامه احرام درآیند مگر زمانی که به وعده‌گاه بعدی برسند و اعمال عمره را به نیکی انجام دهند.

این یک تمرین کنده شدن از حیات و رجعت بسوی اوست که بجای کنده شدن از قالب جسمانی با کنده شدن از لباس آغاز شده و بجای رجعت بسوی او با رفتن به خانه او تداوم می‌یابد.

برای محرم شدن باید پاک بود و با پاکی لبیک گفت و در طول مسیر هم پاک ماند. باید پاکی را تمرین کرد.

زائران محرم که از میقات بیرون آمده و عموما سپیدپوش هستند راهی خانه خدا می‌شوند.

شبی در بزرگراه هجرت ، مسیری که پیامبر اعظم در این مسیر از سمت مقابل از مکه به مدینه هجرت فرمودند و بعدها در همین مسیر با مجاهدان اسلام از مدینه راهی مکه شده و این شهر را که دژ مشرکان شده بود، فتح کردند و کعبه را از بت‌ها خالی نمودند و محور وحدانیت قرار دادند.

اینک راهیان این مسیر پنج ساعته مرتب در زیر لب نوای توحید سرمی‌دهند و تا رسیدن به دروازه‌های مکه به آرامی و بعضا دسته‌جمعی تلبیه می‌گویند.

حدوداً ساعت ۱٫۳۰ دقیقه بامداد به هتل کریستالات الاصل رسیدیم و و به علت خستگی یک راست به اتاقمان رفتیم تا بخوابیم و صبح زود با نیرو اعمال را انجام دهیم. نکته جالب اینجا بود که هتل با آنکه سفارشی برای ایرانیان ساخته شده بود ولی از پائین تا بالا هرکجا که فکرش را کنید آینه بود از ستونها گرفته تا داخل آسانسور و … و ما تا رسیدن به داخل اتاق کلی برای نگاه نکردن به آینه اذیت شدیم.

خوب صبح شد وبعد از خواندن نماز در هتل و صرف صبحانه به سمت مسجد الحرام برای انجام مناسک حج راهی شدیم. حس عجیبی در راه داشتم. دلشوره ای عجیب. دلشوره ای که برای اولین بار در طول زندگی ام حسش می کردم. خلاصه بعد از وارد شده به سعی صفا و مروه و گذراندن بیش از نیمی از مسیر صفا و مروه، خود را برای وارد شدن به صحن مسجد الحرام آماده کردم.

آمدم اما با پاهای خسته و تو دستانم را گرفتی آنقدر که به اندازه تمام دعاهایم به آسمان بلند شود. به جای اذن دخول سرم را پائین انداختم تا به تو بگویم شرمنده ام، می شود مرا راه دهی ؟! در مقابل کعبه بی همتا به سجده افتادم و چه لحظه ای، چه تجربه ای! وقتی که از تمام خواسته های مادی هیچ کدام در ذهنت باقی نمی ماند که خواهی و گوئی اصلان خواسته ای نداری که خواهی چرا که  تو را با تمام وجود ناچیزم احساس کردم.

می شود دستها را گشود و کعبه ات را در آغوش گرفت؛ می شود صدای بال ملائک را شنید، می شود پروانه شود و به دور خانه ات گشت؛ مثل همه همه پروانه های حریم تو … می دانم به آن اندازه که تو دوستم داری دوست داشتنی نیستم؛ می دانم خانه ای که تو میزبان باشی از سر من زیاد است، اما تو خواستی؛ تو خواستی در سرزمینی پانهم که در آن دست رد به سینه من زده نمی شود؛ توخواستی در شب مبعث حضرت رسول در سرزمینی پانهم که در آن بر شایسته ترین انسانها وحی نازل شد؛ تو خواستی که من در سپیده دم روز اول شعبان و به هنگام گشوده شدن درهای رحمتت ، جلوی درب خانه ات باشم؛ به اندازه تمام دنیا دوستت دارم، ببخش! آخر از دنیا بزرگتر ندیده ام.

به اندازه تمام دنیا دوستت دارم و به اندازه آنچه از عشق فهمیده ام ….

مثل همیشه اشک هایم را دوست داری، مثل همیشه فرشته ای را می فرستی که باران چشمهایم را در دامانش جمع کند، اما خودت نیز صورتِ به زیر افکنده امرا بالا میگیری و در چشمهای پشیمانم می نگیری، چقدر خوبی؛ چقدر مهربانی!

اینجا خانه توست، قوی ترین مغناطیس زمین! و من محو گردش جانانه پروانه ها … خدا نکند روزی بیاید که دیگر مذا نپذیری، خودت گفتی مهمان حبیب خداست، دوستم داشته باش، بازهم بخواه بیایم .

خوش به حال هاجر نازنین که درود بر او باد، که باید به هنگام طواف او را نیز با خانه با شکوهت شریک کنم، باید جای جای قدمهای او را تجربه کنم…

خانه ات بوی سپیده مهربانی می دهد و من حس می کنم این بو را….

در شب مبعث رسول خدا غار حراء حال و هوای ویژه ای داشت. و یا آن لحظه نابی که در سال یکبار اتفاق می افتد و آن لحظه گشوده  شدن درب رحمت خانه الهی است. و همچنین تقارن اعیاد شعبانیه.

نوشتم

به یاد آن صبحی که جانم به لب آمد و بازگشت

به یاد آن شبها تا صبح بیدار ماندن ها

به یاد غار حراء در شب مبعث رسول خدا

به یاد ساعت ۸ صبح اول شعبان

به یاد قرعه کشی تشرف به کربلا در شب میلاد امام حسین (ع)

به یاد خرید جنس های بنجول چینی

به یاد دوستان هم اتاقی ام

به یاد حضور در سرزمین منی و عرفه و مشعر الحرام ( هرچند کوتاه)

به یاد تاخیر چندین ساعته در فرودگاه و هتل

به یاد سردخانه ای که برای فرار از هوای شرجی و گرم جده در آن پناه برده بودیم

به یاد فرودگاه مهرآباد و استقبال درب منزل

. و دریغ از اینکه زود گذشت به قدر یک چشم بهم زدن.

چند روزی است بنده هم همچون  اکثر ۲۵ میلیون ایرانی که این گفتمان را برگزیدند، از یک تصمیم بهت زده شده ایم. یک تصمیم که درست در نقطه مقابل گفتمان انقلاب ایستاده است.( لااقل در ظاهر اینطوره).

در این میان خیلی ها به مخالفت با این تصمیم برخاستند. البته در این میان سکوت معنا دار جبهه اصلاحات در مقابل این تصمیم هم کمی قابل تأمل است.  اما بنده با توجه یه هوش و ذکاوت فوق العاده ای که از دکتر احمدی نژاد سراغ دارم و از نزدیک هم بارها شاهد این بودم بعید می دانم که خواسته نهائی ایشان سپردن عرصه های مهم خدمت به افرادی همچون مشایی باشد.

یاد جمله ای از یکی از دوستانم افتادم:

برای ولایت بعضی وقتها باید طوری هزینه کرد تا هیچ کس از آن مطلع نباشد.

تصمیم دکتر احمدی نژاد در این زمینه میشه گفت به نوعی دور انداختن افرادی همچون مشایی بود. در  واقع دکتر احمدی نژاد از خودش هزینه کرد، تا گفتمان امام و انقلاب زنده بماند. برکناری مشایی نشان داد تا دکتر احمدی نژاد همچون ۴ سال گذشته در مسیر امام و انقلاب گام بر خواهد داشت.

اگر مشایی برکنار نمی شد، قطعاً جناب آقای احمدی نژاد از نظر  بنده و تمامی جامعه ۲۵ میلیونی احمدی نژادی که خواهان ادامه و تحقق گفتمان امام و انقلاب در کشور می باشند، هیچ فرقی با میرحسین موسوی، سید محمد خاتمی و …که با ۲۵ میلیون ” نه  “ به موزه تاریخ  سپرده شدند نمی داشت، هیچ فرقی با منتظری مدافع سرسخت مهدی هاشمی بود، کسی که از قائم مقامی امام عزل گردید تا باقی عمر بی برکت خود را در ذلت سپری کند نمی داشت.

چرا که جامعه ایرانی خواهان حرکت در مسیرامام و  انقلاب بودند و هستند و هر آنکس که در مقابل رهبری و ولایت فقیه باستید قطعاً در میان مردم انقلابی ایران جایگاهی نخواهد داشت، حال چه منتظری و میرحسین موسوی و خاتمی باشد و چه محمود احمدی نژاد.

همین که وارد سالن ترانزیت حج تمتع فرودگاه جده شدیم و بعد از آن گمرک و شرطه های عرب را دیدم یک لحظه یاد لبخند زیبائی که مامورین امنیت پرواز و گمرک فرودگاه مهرآباد در هنگام سوار شدن به هواپیما  افتادم، آنجا بود که تفاوت ها بیشتر جلوه کرد.

مأمورین سپاه ایران با این که من چیزی در حدود ۲٫۳۰ تاخیر داشتم و آنها حداقل چیزی در حدود ۱٫۳۰ ساعت به دلیل تاخیر بنده منتظر آمدن اینجانب و بستن لیست پرواز بودند و در آنهنگام که قاعدتاً بایستی عصبانی بوده باشند با لبخند مرا جهت سوار شدن به هواپیما راهنمائی می کردند اما ما با مشاهده شرطه های عرب در ابتدا فکر کردیم که آنها با ما مشکل دارند اما پس از مدتی کوتاه فهمیدیم که آنها با خودشان نیز دعوا دارند.

بالاخره پس از سپری شدن حدود یک ساعتی در هوای بسیار دم کرده و شرجی جده  حدود  ۳ بامداد بود که سوار اتوبوس شده و به سمت مدینه النبی حرکت کردیم. ۵ ساعت طول کشید تافاصله ۴۵۰ کلیومتری جده تا مدینه طی شد.

هنگام ورود به هتل جوهرة العاصمه  افرادی که با لبخند و دادن شیر و کیک و همچنین فردی که با ته لهجه شمالی (که گویا مدیر هتل بود ) در حال خوش آمد گوئی بودند را مشاهده میکردی.بالاخره با مراجعه به اتاق و جابجائی ساک و وسائل و کمی استراحت   و آشنا شدن با هم اتاقی ها (علیرضا و بهزاد) ساعت حدود ۱۱ به سمت مسجد النبی راه افتادم. شکوه و عظمت مسجد النبی و سیل جمعیت مسلمان از طرفی باعث دلگرمی و خوشحالی بود و از طرفی دیگر بهره گیری از دانش و طرح ایتالیائی که باعث شده بود تا مسجد النبی در طرح جدید بهره از طرح های اسلیمی نبرده باشد و بیشتر شبیه کلیسا ساخته شودو موجب ناراحتی گردد .

خوب ۲ روز اول به علت کمبود شدید خواب در ایران تنها کارم در مدینه رفتن به مسجدالنبی  و نماز و زیارت اهل بقیع و صرف غذا و پس از آن خواب بود که چیزی در حدود ۲۰ ساعت در شبانه روز می خوابیدم و به قول دوستان دلی از عزا در می آوردم. طوری که دوستان هم اتاقی کلی از این کار من شاکی شده بودند .

صبح های زود ( نیمه شب دیگه) حوالی ساعت ۳٫۱۵ دقیقه بامداد برای جا پیدا کردن در روضه النبی و پای منبر پیغمبر همیشه به همراه دوستان از خواب بیدار شده و به سمت مسجد می رفتیم و به زور و با کلی این ور و اونور کردن می توانستیم که جائی کوچک پیدا کنیم و در کنار خانه فاطمه الزهرا و قبر پیغمبر به راز و نیاز بامعبود خود بپردازیم. و تا حوالی ساعت ۵ صبح که زمان نماز صبح بود، هر شب نوبت دعا کردن یک قشر از دوستان بود شب اول خانواده و همینطور شب های بعد اهل فامیل و دوستان دانشگاه  و فدک و محل کار و دیگر دوستان.

بعد از نماز صبح، به سمت بقیع رفته و زیارت اهل بقیع را انجام می دادیم . در صحن بقیع عده ای که از اعضای وهابیت بودند و به زبان فارسی نیز کامل مسلط بودند حضور داشتن تا با جلوگیری از خواندن نماز و دعا و گریه بار دیگر مظلومیت شیعه را نمایان کنند. گوئی خاک سبکی که وهابیون در بقیع ریخته بودند  و خیل آزار و اذیت های شرطه های وهابی هنوز عاملی بود تا عاشقان فاطمه وفرزندان او به صحن بیش از پیش جذب نماید.

در طول قدم زدن در صحن مقدس بقیع همیشه یک جمله به یادم بود:

مظلومه یعنی کسی که به آن ظلم شده و به فرزندان او نیز ظلم روا خواهد شد

ساختمانهای بزرگ و زیبای اطراف حرم نبوی و همچنین فروشگاههای شیک هم نتوانسته بود غربت شهر رسول خدا را  بپوشاند. گویا بر پیشانی این شهر غربت و مظلومیت زهرای اطهر هک شده است. به طوریکه حتی با قدم زدن در خیابانها هم سنگینی غربت و مظلومیت صدیقه الزهرا(ع) را می توانی حس کنی.

دوستم بهزاد که خیلی نگران خرید بود دائم به دنبال رفتن به فروشگاه های مختلف بود، اما دریغ از اینکه جنس های بنجول و درجه ۳ یا ۴ چینی باعث شده بود تا همه از خرید در مدینه صرفنظر کنیم.

خوب طبق معمول به امکان مقدس و تاریخی مثل مسجد قبا و ذوالقبلتین و زیارت  دوره و مسجد شیعیان و مباهله و  شهدای احد و … هم رفتیم.

تا اینکه تقریبا آخرین روز حضور در مدینه رسید. هیچ وقت یادم نمیره . بعد از اینکه ساکم را کلی طناب پیچ کردم تا در اثر حمل نادرست پاره نشود و بعد از کلی بی خوابی  کشیدن  و تمام شدن نماز صبح وقت وداع از بقیع رسید. پاهایم نیز دیگر توان رفتن به سمت بقیع را نداشت . چون آنها نیز همچون من دوست نداشتند که لحظه جدائی برسد. اما چاره ای نبود. آنروز بیش از روزهای پیش در صحن بقیع مشغول پنهانی خواندن  دعاء بودم. گوش دادن زمزمه و مرثیه های حاج محمود کریمی و  حاج منصور ارضی در مورد بقیع و حضرت فاطمه بوسیله گوشی موبایلم حس و حال عجیبی داده بود. ناگهان فکری به سرم زد و رفتم در میان جمعیت و به نیت کل دوستان و آشنایان پنهانی  ۲ رکعت نماز خواندم، نمازی که با هر مشقت و سختی داغ نماز خواندن در بقیع را بر دلم نگذاشت. دل کندن از بقیع خیلی سخت بود. ولی هر طور شده انجام شد.

آنروز مصادف با شهادت اما م موسی کاظم نیز بود. هنگامی که تمامی کاروان در لابی جهت عزیمت به سمت مسجد شجره گردهم آمده بودیم، مداحی یکی از اعضای تیم هتل داری، دیدگان تمامی افراد را اشک آلود کرد. وفضائی روحانی در لابی هتل پدید آمد وپس از اتمام مداحی، مدیر هتل با آن ته لهجه شیرین شمالی از تمامی زائرین التماس دعاء نمود  و بدرقه امان کرد و از زیر قرآن عبورمان داد.دل کندن از خیابانهای مدینه هم برای تک تک بچه  خیلی سخت بود. اما باید به سمت اتفاقی بزرگ می رفتیم.

خوب فکر کنم زیاد از حد نوشتم و سرتان را  درد آوردم. از این بعد را انشاء الله در پطالب بعدی خواهم نوشت.

امروز صبح که برای نماز از خواب بیدار شدم بعد از خواندن نماز یکدفعه یاد سال گذشته افتادم. درست همین موقع ( البته به قمری) و همین ساعت بود که میشه گفت بهترین لحظه عمرم را سپری کردم، لحظه ای که برای اولین بار عشق از نوع سومش  را که  بالاترین درجه عاشقی است را با تمام وجود ناچیزم درک کردم. لحظه ای که برای اولین بار چشمم عظمت خانه خدا را مشاهده کرد. لحظه ای که تا ابد در ذهنم باقی خواهد ماند. از اینرو تصمیم گرفتم تا  امروز خاطرات شیرینی را از این لحظات عاشقی بیان کنم  تا برای همیشه ثبت شود….

امروز یکشنبه ۳۰ تیر ۸۷ است. در فاصله یک روز مانده به سفر حج، بدلیل فعالیت زیادی که  در این چند وقت داشتم، یکدفعه احساس خستگی شدید و بی حالی خیلی بدی می کنم بطوری  که اینجانب  که سالی یک بار هم سراغم به دکتر جماعت نمی افته،  مجبور می شم  تا یه سری به دکتر موحد بزنم. ایشون هم مثل همیشه ما را مورد لطف خود قرار داده و یک داروخانه آمپول تقویتی و از این قبیل داخل سرم خالی کرد و  بعد از پیاده شدن حدود ۳۰ هزار تومان پول داوری تقویتی ، بالاخره رضایت داد تا ما از پیشش بریم تا مقدمات سفر را فراهم کنیم. البته این را هم بگویم که دکتر موحد یکی از بهترین دکترانی هست که بنده دیدم بطوری که مرده بری پیشش، درجا زندت میکنن میفرستت بیرون. همین که پامو از مطب دکتر گذاشتم  حوالی ساعت ۹ شب شده بود و  بکدفعه برق  رفت و همه جا تاریک شد . من هم که تا اون موقع حتی لوازم جزئی ام رو هم تهیه نکرده بودم، کلی نگران شدم و کلی دعا  کردم تا اینکه سفر صبح نیافتد و من بتونم به یه سری از کارهای عقب افتاده برسم. بلاتکلیفی ادامه داشت تا اینکه شب ساعت ۱۱٫۳۰ تونستم از مدیر کاروان ساعت دقیق پرواز را جویا شدم. خدا باهام بود و پرواز ساعت ۱۱٫۲۵ شب دوشنبه بود. کلی خوشحال شدم.

خلاصه عقب افتادن پرواز همانا بی خیال شدن ما هم همانا. صبح بعد از اینکه به یه سری از کارهای اداری عقب افتاده رسیدم نمیدونم چطور شد که ساعت ۴٫۳۰ بعد از ظهر رسید.بعد از کلی تماس و اصرار  از جانب اهل منزل، بالاخره تصمیم گرفتم به سمت خونه راهی شم. تو راه گفتم یه سر به دکتر هم بزنم بد نیست. همین که رفتم  داخل دفترش و اوضاع رو  از بچه های دفترش جویا شدم فهمیدم از شانس ما دکتر با نمایندگان فرهنگیان برای رفع مشکلاتشون جلسه ای داره. میخواستم برم که یهو دکتر مصطفی گفت جلسه دکتر داره تموم میشه و یهو دیدم که فرهنگیان دارن میان بیرون و  وایستادم تا دفتر دکتر خالی شه و رفتم تو. نمیدونم کی به گوش دکتر رسونده بود که من می خوام برم مکه و متظر گفتن من نشد و خودش برگشت به شوخی گفت: موسوی یادت باشه رفتی مکه برام ناودان طلا را بکنی و بیاری. همین حرف دکتر باعث شد که من هر موقع چشمم به نادوان طلا میافتد یاد دکتر می افتادم و دعاش می کردم. خلاصه تا برسم خونه شد ساعت ۷ شب . حوالی ساعت ۹ شب بود که تونستم ساکمو ببندم و آماده رفتن شم.

همین که راه افتادم مدیر کاروان شروع به زنگ زدن کرد و هی می گفت زود باش. چرا که من بایستی ساعت ۸ تو فرودگاه بودم ولی ساعت ۹ بود که من تازه از خونه راه افتادم. ساعت ۱۰٫۴۵ بود که رسیدم فرودگاه. تند تند دویدم تا از پرواز جا نمونم.

خلاصه سوار هواپیما که شدیم نمیدونم چی شد که خوابم برد و با صدای خلبان فلاحی از خواب بیدار شدم که می گفت:

مسافران محترم تا لحظاتی دیگر در فرودگاه جده مکرمه به زمین خواهیم نشست.

این شد که کل مسافران که اکثراً دانشجو بودیم از خنده منفجر شدیم ( جده مکرمه ). خوب خاطرات بعد از این هم در پست های بعدی انشاء الله  خواهم نوشت.